Poniżej przedstawiam moje trzy życzenia dla Egipcjan w 2024 roku. Może jednak nie tylko trzy, ponieważ dodaję na koniec jeszcze jedno życzenie. Niestety raczej nie spełni się ono za mojego życia. A ja chcę życzyć Egipcjanom tego, co naprawdę jest możliwe. Wyrażam po prostu mój optymizm na bliżej nieokreśloną przyszłość.

Życzyłbym Egipcjanom w 2024 roku, aby przede wszystkim pokonali kryzys gospodarczy, zwłaszcza inflację. W Egipcie osiągnęła ona niebezpieczny poziom 40%.

Tylko ten, którego płaca nie nadąża za szybkimi podwyżkami cen produktów i usług codziennego użytku, zrozumie, jak ta sytuacja niszczy drobne egipskie biznesy.

Poza tym mógłbym życzyć Egipcjanom, aby nie dali się wciągnąć w żadną wojnę. A tym bardziej w konflikt w Strefie Gazy, do czego mogą dążyć rozmaici narwani podżegacze spod znaku Półksiężyca.

Rozumiem, że niektórzy nie mogą patrzeć obojętnie na mordowanie z zimną krwią cywilów. Ale uważam, że taka wojna, nawet jeśli podjęta w obronie bezbronnych kobiet i dzieci, przyniosłaby więcej szkód niż pożytku.

Chciałbym też życzyć Egipcjanom dobrej pracy. Takiej, w której mogliby realizować swoje pomysły i zmieniać świat na lepsze.

Według statystyk aż jedna trzecia absolwentów egipskich uczelni jest bezrobotna. A żaden kraj nie postępuje mądrze, skąpiąc środków na kształcenie swoich przyszłych elit i zapewnienie im możliwości rozwoju.

Zresztą życzyłbym jakiejkolwiek pracy tym wszystkim Egipcjanom, którzy pilnie jej potrzebują. A jest to bardzo liczna grupa ludzi.

Jeśli chodzi o zmiany dotyczące praw człowieka, korupcji, demokracji, roli religii itd., o czym śnią i marzą różni egipscy działacze i aktywiści, mógłbym tego życzyć Egipcjanom. Ale dopiero wtedy, kiedy poprawa warunków bytowych rozbudzi w Egipcie prawdziwy głód reform politycznych i obyczajowych.

Byt kształtuje świadomość. Tak samo w Egipcie, jak w Polsce czy gdziekolwiek indziej. Zamożny człowiek dba o swój ogródek. Człowiek ubogi ucieka od problemów w metafizykę. Stąd na przykład sympatia dla radykalnych ruchów religijnych. A ta raczej nie mobilizuje do twórczego działania.

Kiedy nie ma się co do garnka włożyć, to żyje się niczym pies pod mostem. Bez nadziei, aspiracji i horyzontów szerszych niż pełna miska. Dlatego nie składam życzeń bez szans na ich spełnienie w najbliższej przyszłości, tak jak nie składa się obietnic bez pokrycia.